Er ég búinn að uppgvöta tilgang lífsins eða er ég í tilvistarkreppu?Ingvar Óli Eymundsson

Hæ, ég heiti Ingvar og ég hef verið í tilvistarkeppu meira eða minna allt mitt líf og einhverra hluta vegna held ég að ég sé ekki sá eini heldur bara einn af öllum. Kanski er það vegna þess að við lifum öll í þeirri trú að það sé eitthvað meira og merkilegra við lífið en lífið sjálft án þess þó að hafa glóru um það. Kanski er það vegna þess að við höldum öll að við eigum að vera hamingjusöm. Meðan við höldum alltaf að það sé eitthvað merkilegra en lífið sjálft og getum því ekki verið hamingjusöm því þá höldum við að það sé alltaf til eitthvað meira og merkilegra en okkar hamingja. Og ef þegar við teljum okkur hamingjusöm þá hugsum við að það verði ekkert meira eða merkilegra en þetta og það er einmitt það sem fæstir eru tilbúnir að sætta sig við.

Það má vel vera að það sé satt en mín tilvistakreppa kom til út af öðrum hlutum. Fyrsta skiptið sem ég áttaði mig á að ekki væri allt sem sýndist var þegar ég var ca. 7-8ára. Ég man það vel, ég var að haga mér einsog fíflið sem ég er við matarborðið og móðir mín sagði mér að haga mér einsog maður. Ég hugsaði með mér: Hvað meinar hún hagaðu þér einsog maður? ég er maður.. ég get ekki hagað mér öðruvísi en einsog maður.. Ef ég myndi t.d. haga mér einsog önd væri ég eiginlega að haga mér einsog maður sem væri að leika önd.. ef ég er maður þá hlítur það að vera ég sem set dæmið um hvernig maður hagar sér... um leið og ég haga mér einhvernvegin er það orðin staðreynd að menn haga sér þannig'.

Auðvita skildi ég alveg hvað hún átti við með því sem hún sagði en enn þann dag í dag undrast ég hið mesta í hvert einasta skipti sem ég heyri þetta. Ekki bara vegna þess að sem maður get ég ekki hagað mér öðruvísi heldur vegna þess að maðurinn í heild sinni hagar sér ekkert sérstaklega vel. "Maður verður bara að taka því einsog maður". Maðurinn í heild er í eðli sínu vondur þó svo að einstaklingurinn sé yfirleitt ágætur, og í leiðinn akkurat öfugt. En þegar einhver segir mér að haga mér einsog maður í dag get ég ekki annað en hugsað um hvað maðurinn gerir á degi hverjum.. Hatar, nauðgar, drepur, stelur, eyðileggur, meiðir, kemur illa fram... Elskar, læknar, gefur, hjálpar, er kurteis... Hvað er eiginlega verið að biðja mann um? Þetta er það sem kom mér í fyrstu tilveistakreppuna mína.. þ.e. ef ég er maður og maðurinn gerir allt þetta hvað af þessu á ég þá að gera ef ég vill haga mér einsog maður?

Í fyrstu mætti halda að svarið væri augljóst en svo er ekki. Því maðurinn er eina dýrið sem virkilega hatar, maðurinn hatar sjálfan sig og næsta mann við hliðina á. Maðurinn er sennilega líka eina dýrið sem að drepur, meiðir, og pyntar sitt eigið kyn til skemtunar. En öll dýr elska án þess að hata.. Er hatur þá ekki sanna eðli mannsins og tilvistarkreppan skapast þegar það er þrýst á mann úr öllum áttum að elska náungan.. Ég veit ekki með alla aðra en sjálfan mig en ég vona innilega ekki.. En þegar upp er staðið skiptir það varla máli hvað maður gerir.. Því eftir allt saman er maður í bara mannlegur... eða hvað?.. Er kanski eitthvað meira og merkilegra? Er þetta merkilega kanski ekkert annað en tilvistarkreppan og tilgangur lífsins er að komast í gegnum hana?

Ég veit það ekki en ég held að ég geri mitt allra besta við að haga mér ekki einsog maður.