Er ég búinn að uppgvöta tilgang lífsins eða er ég í tilvistarkreppu?Ingvar Óli Eymundsson

Hæ, ég heiti Ingvar og ég hef verið í tilvistarkeppu meira eða minna allt mitt líf og einhverra hluta vegna held ég að ég sé ekki sá eini heldur bara einn af öllum. Kanski er það vegna þess að við lifum öll í þeirri trú að það sé eitthvað meira og merkilegra við lífið en lífið sjálft án þess þó að hafa glóru um það. Kanski er það vegna þess að við höldum öll að við eigum að vera hamingjusöm. Meðan við höldum alltaf að það sé eitthvað merkilegra en lífið sjálft og getum því ekki verið hamingjusöm því þá höldum við að það sé alltaf til eitthvað meira og merkilegra en okkar hamingja. Og ef þegar við teljum okkur hamingjusöm þá hugsum við að það verði ekkert meira eða merkilegra en þetta og það er einmitt það sem fæstir eru tilbúnir að sætta sig við.

Það má vel vera að það sé satt en mín tilvistakreppa kom til út af öðrum hlutum. Fyrsta skiptið sem ég áttaði mig á að ekki væri allt sem sýndist var þegar ég var ca. 7-8ára. Ég man það vel, ég var að haga mér einsog fíflið sem ég er við matarborðið og móðir mín sagði mér að haga mér einsog maður. Ég hugsaði með mér: Hvað meinar hún hagaðu þér einsog maður? ég er maður.. ég get ekki hagað mér öðruvísi en einsog maður.. Ef ég myndi t.d. haga mér einsog önd væri ég eiginlega að haga mér einsog maður sem væri að leika önd.. ef ég er maður þá hlítur það að vera ég sem set dæmið um hvernig maður hagar sér... um leið og ég haga mér einhvernvegin er það orðin staðreynd að menn haga sér þannig'.

Auðvita skildi ég alveg hvað hún átti við með því sem hún sagði en enn þann dag í dag undrast ég hið mesta í hvert einasta skipti sem ég heyri þetta. Ekki bara vegna þess að sem maður get ég ekki hagað mér öðruvísi heldur vegna þess að maðurinn í heild sinni hagar sér ekkert sérstaklega vel. "Maður verður bara að taka því einsog maður". Maðurinn í heild er í eðli sínu vondur þó svo að einstaklingurinn sé yfirleitt ágætur, og í leiðinn akkurat öfugt. En þegar einhver segir mér að haga mér einsog maður í dag get ég ekki annað en hugsað um hvað maðurinn gerir á degi hverjum.. Hatar, nauðgar, drepur, stelur, eyðileggur, meiðir, kemur illa fram... Elskar, læknar, gefur, hjálpar, er kurteis... Hvað er eiginlega verið að biðja mann um? Þetta er það sem kom mér í fyrstu tilveistakreppuna mína.. þ.e. ef ég er maður og maðurinn gerir allt þetta hvað af þessu á ég þá að gera ef ég vill haga mér einsog maður?

Í fyrstu mætti halda að svarið væri augljóst en svo er ekki. Því maðurinn er eina dýrið sem virkilega hatar, maðurinn hatar sjálfan sig og næsta mann við hliðina á. Maðurinn er sennilega líka eina dýrið sem að drepur, meiðir, og pyntar sitt eigið kyn til skemtunar. En öll dýr elska án þess að hata.. Er hatur þá ekki sanna eðli mannsins og tilvistarkreppan skapast þegar það er þrýst á mann úr öllum áttum að elska náungan.. Ég veit ekki með alla aðra en sjálfan mig en ég vona innilega ekki.. En þegar upp er staðið skiptir það varla máli hvað maður gerir.. Því eftir allt saman er maður í bara mannlegur... eða hvað?.. Er kanski eitthvað meira og merkilegra? Er þetta merkilega kanski ekkert annað en tilvistarkreppan og tilgangur lífsins er að komast í gegnum hana?

Ég veit það ekki en ég held að ég geri mitt allra besta við að haga mér ekki einsog maður.

Reykingar!Ingvar Óli Eymundsson

Það er gaman að segja frá því að ég er ennþá reyklaus og hef ætlað mér að vera þannig það sem að eftir er. Frá því ég hætti að reykja er ég farinn að sjá skuggahliðar reykinganna í miklu ríkari mæli en áður. Ég er núna fyrst að átta mig á alvarleika reykinga og langar að deila því með heiminum.

Það vita auðvita all flestir að reykingar valda krabbameini og kransæðastíflum auk annara óteljandi sjúkdóma sem leiða til dauða. Það virðist þó hafa lítil áhrif á reykingarmenn. Sennilega vegna fíknarinnar sem heilaþvær reykingamanninn til að finna hverja einustu mögulegu afsökun sem til er til þess að réttlæta reykingarnar. Sá sem reykir áttar sig ekki á alvarleika málsins fyrr en of seint. Hann áttar sig ekki á því að ákvörðunin sem hann tekur á hverjum degi, oft á dag, þegar hann kveikir sér í sígarettu er sennilega sú heimskasta sem hann framkvæmir og það sem meira er; hún verður heimskulegri því oftar sem hann framkvæmir hana. Ég, sem dæmi, afsakaði mig með því að viðurkenna fíkn mína og heimsku en að heimskan hefði verið framin í barndómi og þess vegna í algjörum dómgreindarskorti. Þessi hugsun er lýsandi fyrir heimsku reykingamanna sem eru þó á réttri leið og fá hrós fyrir það.

En svo er til annar hópur af reykingamönnum; þeir sem byrjuðu á fullorðinsárum. Ég veit ekki fyrir hvaða tilverknað á þessari jörð þessir einstaklingar byrjuðu að reykja en ég hef þó mína eigin hugmynd um það. Reykingum fylgir ákveðinn félagstaða sem sumum finnst eftrsótt og byrja þess vegna að sjálfir reykja. Sjálfum finnst mér þetta það heimskulegasta sem maður getur gert en enginn í þessu samfélagi, ekki einu sinni Þorgrímur Þráinsson sjálfur, hefur gert eitt né neitt til að fræða almenning um heimsku reykinga þannig hún skiljist. Allir einblína á heilsufarsleg vandamál og peningasóun. Þessir tveir þættir eru vissulega það sem reykingar gjöreyða en hverjum er ekki sama? Það er seinni tíma vandamál. Fólk hugsar sér að það geti alltaf hætt að reykja þegar það hefur ekki efni á því eða þegar heilsunni byrjar að hraka, að það eyði hvort eð er peningum í allskyns vitleysu, afhverju ekki sígarettur.

Það er því ljóst að reykingar heilaþvo ekki einungis reykingamennina sjálfa heldur samfélagið í heild. Enginn virðist átta sig á því að það að byrja að reykja er ekki bara krabbameinshætta og peningaeyðsla, það er fíkn. Það er í raun alveg jafn alvarlegt og nauðgun! Fullorðin maður, eða svo til, með góðe geðheilsu og sæmilega greind tekur ekki þá ákvörðuð að gerast nauðgari, að eyðileggja sitt eigið líf hægt og bítandi meðan aðrir þjást af þeirra sök. Samskonar maður tekur heldur ekki ákvörðun um að gerast mannræningi, morðingi, bankaræningi o.s.f.v. Mergur málsins er sá að fullorðinn maður með sæmilega greind og góða geðheilsu tekur ekki meðvitaða ákvörðun um að eyðileggja sitt eigið líf eða annarra.

Hver er þá munurinn á þeim sem glæpi fremja og þeim sem byrja að reykja á fullorðins árum?

Er þetta kanski viðhorf sem að samfélagið þarf að tileinka sér?

Spyr sá sem var fyrir fáeinum vikum talinn frekar harður reykingamaður, hræsnarinn sjálfur.

You will find out what it is if you read it.Ingvar Óli Eymundsson

Ég er búinn að mynda mér þá skoðun að Páll Óskar sé ekki bara balldrotningin heldur kóngurinn líka! Hann spilaði á Sjallanum á Laugardagskvöldið en þar var ég einmitt mættur. Það er þannig að yfirleitt finnst mér hundleiðinlegt á böllum! En ég skemmti mér konunglega á þessu balli! Það er að vísu fátt annað að segja um það.

Ég verð samt núna að leiða áhyggjur mínar í ljós varðandi Harry Potter. Ég er nefnilega ekki frá því að æfintýrið um Potter sé það mikilfenglegasta sem nokkru sinni hefur verið skrifað. Áhyggjur mínar stafa helst af því að ekki verða gerðar fleiri bækur en sjö. Hvað þýðir þetta eiginlega? Deyr Harry í síðustu bókinni? Ég veit ekkert um það en það væri hræðilegt. Ef einhver hefur séð myndina Misery þá deilir hann áhyggjum mínum alveg örugglega með mér. Sjálfur hef ég ekki lesið bækurnar en ég hef þó séð allar myndirnar, enda held ég að það henti mér betur sökum þess hversu hægt ég les. En Þessar myndir eiga þó sérstakan sess í hjarta mína sem og örruglega flestra sem hafa séð þær. Ekki endilega fyrir stórfengleika eða annarskonar gæði heldur vegna þess að þær koma draumaheimi í mynd. Draumaheimi sem að ég efast ekki um að margur hefur látið sér dreyma um í barnæsku. Að fá að vera galdrakarl með töfrasprota og þess háttar.
En vegna þess að þessi saga virðist snerta svo marga þykir mér það óviðeigandi að æfintýrið endi illa. Ég veit það líka að kínverjar virðast vera á sama máli og ég.. Allavega er búið að gefa út fjórtánbækur þar sumstaðar, sem að mér þykir eiginlega bara undrunarvert en samt eitthvað svo frábært. Það er þó nokkuð augljóst að það var ekki J K Rowling sem skrifaði allar þær bækur, ef hún skrifaði þá einhverja af þeim.

I am not quite sure why but it seems that the Icelandic letters have stopped working and there for I feel it is my duty to finish this article on English.

The great thing about Chinese people, now days, is that they seem to manage everything. You can see them everywhere as the most hardworking people in the world. No matter what they are getting paid their enthusiasm is by far the greatest. If they need something done, they do it. If they can’t decide whether they want a Mercedes Benz or a BMW they create a Mercedes BMW. If they want fourteen books about Harry Potter they write it. If they don’t want to free Tibet they don’t, although they should. Either that or go fuck them self’s. That’s my opinion.

I can see now that I have actually established more than one certainty in my text above. First of all I don’t want Harry Potter to die to have some psychotic lady kidnap J K Rowling and brake her legs. Secondly; the Chinese people are the most dedicated persons in the word. And last but not least; if the Chinese people do not free Tibet they should go fuck them self’s.

Munntóbak er gull í munnIngvar Óli Eymundsson

Í dag, þann 4.maí, er 11. reyklausi dagurinn minn í röð. Mér er eiginlega bara farið að líka mjög við það að vera reyklaus. Ég er búinn að spara allavega 5000 kall á því aðvera reyklaus í þennan stutta tíma. Auk þess líður mér mjög vel í lungunum og ég er ekki frá því að ég geti andað dýpra en ég gat sem reykingamaður. Allt gott og blessað með það. Áður en ég varpa fram mínu hefðbundna rugli vil ég benda lesendum á brandarahornið sem ég er búinn að gera starfshæft. Eins og gloggir lesendur hafa kanski tekið eftir er það efst, hægra meginn á síðunni. En svo ég komi mér nú að aðalatriði blogsins, sem að þessu sinni verður í einlægum og hissa nöldurtóni.

Kvikmyndir. Er til maður sem hatar kvikmyndir. Ég veit um fullt af fólki sem að hatar einstakar kvikmyndir en engan fyrirlítur þær sem eina heild. Þess vegna held ég að kvikmyndir séu ein af vænlegasta kostinum til að upplifa skemmtun, hvort sem að maður er einn eða með öðrum. Það finnst örugglega öllum gaman að fara í bío og það er sennilega þess vegna sem að fyrsta stefnumótið er svo oft bíoferð. Það er sennilega það eina sem getur ekki klikkað. Því ef myndin er slæm þá er hægt að eyða restinni af kvöldinu í að vera sammála um það. En hvað ef það eru til manneskjur sem að hata bíómyndir. Segjum sem svo að ég myndi bjóða einhverri stelpu í bíó og hún myndi svara mér : " Ég horfi ekki bíómyndir, hoppaðu upp í rassgatið á þér og taktu allar bíómyndir í heiminum með þér. Þetta er heimskuleg og röng afþreying, þó ekki sé að nefna hversu leiðinleg hún er o.s.f.v...."
Ég hef ávallt haldið því fram að svona einstaklingar væru ekki til. En svo, fyrir mjög stuttu síðan, sá ég, með eigin augum, nákvæmlega svona manneskju. Hugsanlega er þessi manneskja of kurteis til að segja manni að hoppa upp í rassgatið á sér en engu að síður sagði hún.. Já þetta er hún, en ekki hvað... Hún sagði að henni fyndust bíómyndir leiðinlegar og heimskulegar og að hún horfði ekki á þær. Hvernig á maður að svara þessu öðruvísi en með orðinu "ha" og meðfylgjandi upphrópunarmerkjum.
Ég er ekki alvitur maður en ég myndi halda að þetta væri afleiðing af röngu uppeldi. Það er eins og hún hafii verið læst inni og neydd til að horfa á kvikmyndir í vikur, ef ekki mánuði. Hugsalega gæti þetta líka stafað af því að foreldrar hennar hafi alveg fáránlega lélegan kvikmyndasmekk og þess vegna hafi hún aldrei fengið að sjá góða bíómynd og fylltist við það frodómum. Það er líka hugsanlegt að hún sé einfaldlega svo heimsk að hún þekki ekki góðar myndir frá slæmum, skilur ekki húmor, eða kannski hefur hún bara engan persónleika. Ég veit að margir fá hugmynd um hverskonar persónuleika manneskja hefur með því að miða við kvikmyndasmekk þeirra. Er það þá merki um ákveðinn persónuleika að hata bíómyndir í heild sinni eða er það merki um engan persónuleika??....
Ég veit það ekki en mér líkar það alls ekki.

I jsut pulled a whole-nighter!Ingvar Óli Eymundsson

Allt er í ró og kyrrð að næturlagi á Laugum. Vindarnir mása og blása en þó ekki svo harkalega að svefn vorra raskist. Og þó svo að múgurinn sé sofandi er ávallt einn og einn er uppi stendur. Einn af þeim erum vér en aðrir eru mismunandi. Einn er á gangi í leit að angri en tíma hans er að vænta von bráðar. Sjálfur sit ég og les, í leit að fróðleik. En svo er nóttin tekur að líða og morguninn hefst við að bíða erum vér óþreygjufullir, þreyttir og svangir. Morguninn of lengi að koma og svefnleysið sækir á. Tímin líður hægt og er klukkan nú orðin sex. Ég legg leið mína á Norðurveg sem tekur á móti mér með hávaða og látum, masi og gargi en þó mátti heyra vott af fiðluleik og fuglasöng. Ekki að örvænta, aðeins einn smellur og allt er friðsælt á ný. Fuglasöngurinn ómar þó enn enda ekki við öðru að búast. Ég geng þó hraustur af stað norður Norðurveginn. Beinn og langur drauga gangur, fullur af möguleikum en endar þó alltaf á sama stað. Niður stigan liggur leiðin að gömlum syndum. Þar höfum vér ei áhuga á að vera. Leiðin liggur því aftur í vistarverur mínar. Á meðan á gangi þangað stendur uppgvöta ég dálítið merkilegt. Eitthvað sem ég las einhverstaðar kom því í gang og einsog svo oft um svefnlausar nætur fær maður frekar súrar vangaveltur um lífið og tilveruna. Ef að tíminn er óendanlegur þá hefur hann væntanlega engan byrjunarpunkt. Það sem byrjar aldrei er aldrei og þýðir það þá ekki að það sé í raun ekkert til? Það sama mætti segja um rúm. Geimurinn er óendanlegur, þ.e. hann hættir aldrei og byrjar hvergi er hann þá ekki bara "ekki"? Þessa spurningu spyr ég því að mér var kennt það að allt sem hefði upphaf hefði enda. Og liggur þá í auga uppi að allt sem hefur enda hefur upphaf. Tími og rúm hefur engan enda og þ.a.l. ekekrt eiginlegt upphaf, miklihvellur varð til úr rúmi á tíma svo það getur ekki greinst sem upphaf. Ég veit ekki, kanski geri ég einfaldlega of mikið úr þessu en engu að síður vill ég vá að vita hverngi tími og rúm geta farið að því að hafa ekkert upphaf og engan enda en samt verið til?

Ég geri mér fulla grein fyrir því að ég gæti verið að ganga af göflunum en þetta er mér of hugfangið til að sleppa með svarinu "bara"...

En á léttari nótunum. Hvernig býr maður til hafragraut? Einfalt!
Fyrir einn : 1 dl vat, 1 dl mjólk, 1og 1/2 dl haframjöl og ein teskeið af salti.
Hrærið í og náið upp suðu haldið henni í skammastund og færið pottinn af hellunni. Aðalatriðið, ef grautirinn á að vera góður, er að elda hann að kvöldi til. Setja svo lokið á pottinn og látið standa yfir nóttina. Svo þegar maður vaknar, kveikir maður undir hellunni og nærð upp suðu tekur hann af, setur í skál með mjólk, mismikið eftir smekk og njótið!

Það sem gerist þegar maður hefur ekki sjónvarp...Ingvar Óli Eymundsson

Hver er ég ? Ég er Spid..eh.. Ingvar Óli Eymundsson

Hvaðan er ég ? Ég kem frá... Vá hvern er ég að reyna að plata... Þetta er sennilega það hallærislegasta sem ég hef gert! But lets try anyway.... Or not.... : ----->
<---
v
Sá sem á og stjórnar þessari blogg/vefsíðu gengur undir nafninu Ingvar Óli og er Eymundsson, það er ég. Ég er tvítugur og kem úr Kópavogi. Ég er einstaklega fallegur með ofurkropp auk þess að vera yfirburða greindur ungur drengur... Það gæti svo sem alveg verið að spegillinn minn sé bilaður, ég er allavega ekki búinn að sjá neitt nema Superman í honum upp á síðkastið... Meðan þetta er skrifað bý ég á Laugum og geng þar í skóla.
Ég hef sennilega ekki afrekað mikið á mínu stutta lífi annað en að vera eini maðurinn í heiminum sem getur flogið kókflösku( að vísu getur einn Japani það líka). Meðan þetta er skrifað er ég með rabbína hatt. Það var nefnilega þannig að ég var á leiðina í sjoppuna og ætlaði að reyna gera góð kaup með því að þikjast vera gyðingur, en svo var sjoppan lokuð, kaldhæðni... Eða hvað? Spyr sá sem ekki veit. Ég hef barasta aldrei séð gyðing með berum augum, allavega ekki þannig að ég viti, og hvað þá talað við einn slíkan. Ég veit bara ekkert um það. En það kemur kanski ekki allri sögunni við.
Ástæðan fyrir því að ég skrifa þetta blogg eru mínar getgátur um trúmál mín sem og annarra. Þar eru helst nokkur atriði sem að skipta máli. Hér koma þau, þó ekki endilega í réttri röð :

Í fyrsta lagi : Besta brella djöfulsins var að sannfæra fólk um að hann væri ekki til. Þessi setning fékk mig til að hugsa. Upphaflega hugsaði ég VÁ það er satt það væri besta brella sem að nokkur maður, í þessu tilfelli djöfullin, gæti hugsanlega gert. Því það segir sér sjálft að í heimi sem að djöfullinn er ekki til þá er guð varla til heldur og í svoleiðis heimi hugsar þá væntanlega enginn út í það að virða boðorðin eða gullnuregluna til fara ekki til helvítis.
Svo mundi ég eftir því að Jesus fór einhverntíma út í eyðimörk og fastaði í 40 daga og 40 nætur. Úti í eyðimörkinni hitti hann sjálfan djöfulinn sem að freistaði hans. Sagan segir svo að Jesus hafi staðist freistingarnar og snúið aftur til byggða. Svo predíkaði hann fyrirgefningu syndanna og fyrir það var hann krossfestur af hinni útvöldu þjóð guðs o.s.f.v. Útfrá þessu datt mér í hug að kanski var Jesus ekki sonur guðs. Kanski var hann einfaldlega djöfullinn. Hann predíkaði mönnum það að guð myndi fyrirgefa öllum fyrir syndir sínar og þar með stuðlaði hann beint að því að fólk myndi syndga. Guð varð ósáttur við þessa hegðun og lét sína útvöldu þjóð krossfesta Jesus. Hugsanlega er þetta svolítið fáránleg pæling en hvað um það.
Hvernig vitum við að guð sé góði karlinn og djöfullinn sé sá vondi? Ekki veit ég það. Rökfræðilega séð þá gæti guð verið sá vondi, hann er allavega með skothelta markaðssetningu ekki ólýkt stórfyrirtækjum nútímans og ekki sé ég þau fyrir mér sem innganginn í himnaríki. Auk þess kemur það ekki heim og saman að djöfullinn eigi sér það eina takmark að vera vondur við fólk sem kemst ekki til himnaríkis. Samkvæmt biblíunni þá stofnaði Lúsífer helvíti eftir að hafað tapað uppreisn sinni sem átti að tryggja honum yfirráðum yfir himnaríki. Einstaklingi sem langar að drottna yfir stað einsog himnaríki fer varla og býr til stað einsog helvíti. Ég myndi nú halda að hann myndi gera staðinn í það minnsta samkeppnishæfan.
Hugsanlega er þetta einfaldara. Kanski er guð djöfullinn. Kanski er Jesus ekki sonur guðs heldur djöfulsins dulbúinn sem sonur guðs til þess að geta fengið fólk til að syndga. Það gæti útskýrt hið óguðlega atferli kirkjunar.
Það væri brella betri brella en að láta fólk halda að maður væri ekki til. Þessi pæling fékk mig svo til að hugsa. Afhverju sér þetta enginn? Hvernig geta menn trúað á eitthvað svo óáreiðanlegt?

Í öðru lagi : Þetta lag er ekki alveg jafn útpælt og þetta fyrir ofan en þó nokkuð skemmtileg spurning sem hljóðar svona ; Ef það er til guð og biblían er sönn o.s.f.v. þá hljóta gyðingar að vera hin útvalda þjóð guðs, eða hvað? Ég veit það ekki en ef svo er þá eru allir kristnir jafnt sem múslimar og aðrir ekki beint í guðs náð og gæti það kanski útskýrt hversvegna gyðingar eru svona ríkir og afhverju allir hafa hatað gyðinga svo lengi sem trú þeirra hefur verið til. Auk þess gæti það þá hugsanlega verið að þegar kristinn maður bankar uppá í himnaríki sé honum kanski bara beinlínis hent niður til helvítis vegna ógyðingsdómar síns.

í þriðja lagi : Fyrir u.þ.b. mánuði síðan lenti ég í vefrifrildi við stjórnendur heimasíðunar vantrú.is eftir að þeir vörpuðu fram grein sem að vísu átti alveg rétt á sér en þegar ég las athugasemdirnar gat ég ekki séð annað en að þessir menn séu uppfullir fordómum og snobbi. Þeir þykjast vera æðri en almenningur því þeir viti "sannleikann" og hann er að guðir og draugar séu ekki til. Þetta sannreyndu þeir með rökfærslunni um að það strýddi gegn nátturulögmálum og væri þess vegna órökrétt... Það er satt en það eru samt sem áður ekki nóg til þess að það sé staðreynd. Staðreyndin er sú að það er ekki hægt að sanna tilvist guða eða drauga né sannað að þeirra tilvera sé ekki. Af þessu leiðir að guðir og draugar "gætu" verið til. Það er að vísu staðreynd sem að menn í vantrú.is geta ekki tekið til greina og það finnst mér órökrétt af þeim og sýnir það fordómafulla hugsun hjá mönnum sem telja sig vísindamenn eða alla vega með rökhugsun. Það að svoleiðis fólk sjái ekki bjálkana í eigin augum gerir þau að hræsnurum. Þó svo að ég sé andvígur rökfræði félaga í vantrú.is er ég ekki endilega að segja að guðir og draugar séu til því hvort sem um er að ræða hræsnara eða ekki þá á ég eitt sameiginlegt með þessum mönnum. Ég er einsog þeir andvígur kirkjunni sem og öðrum trúarbrögð sem stjórnað er með fasisma og lygum. Þess vegna finnst mér það bæði rangt af þeim að mótmæla þessum stonfnunum á grundvelli þess að guðir séu ekki til auk þess að reyna að troða boðskap sínum á framfæri með sögum, greinum og athugunum sem að framkvæmdar eru af þeim sem að ekki hafa opin huga fyrir hlutunum. Þegar ekki er hægt að sanna eitthvað geta menn ekki sett fram staðreyndir um málið nema að breyta sannleikanum eða beinlínis ljúga. Það kemur út í því að "sannleiki" þeirra sýnir bara aðra hliðina og það minnir mig á hugarheim fasistans og ef það er tilfellið þá erum við án efa að tala um hræsni í öllu sínu veldi. Þegar menn fylgja í spor þess sem þeir berjast gegn. Ef ég væri í þeirra sporum þá myndi ég frekar reyna að mótmæla þessum hlutum á grundvelli fáránleika kirkjunar þar tel ég að guð, ef hann er þá til, eigi ekki sök heldur fólkið sem að framkvæmir fáránleikan.

Þetta þrennt fékk mig til þess að hugsa og ég komst að niðurstöðu. Niðurstaðan er sú að ég er ekki trúaður maður. Allavega ekki samkvæmt sjónarmiðum kirkjunnar. Ég er trúaður á mínum eigin forsendum og þar er enginn guð almáttugur. En þó að ég sé ekki trúaður ætti ég að vera það, jafnvel þó svo að trúarsamfélög séu yfirleitt fáránleg. En ég ætla að taka áhættuna á því að ég verði gamall og græja mig í gyðingdóm rétt áður en ég dey. Því ef það er til guð og djöfull og allt þar á milli þá er sennilega best að vera á öruggu brautinni og komast í guðs náð.